Mijn verhaal

Slapen is voor mij nooit vanzelfsprekend geweest. Als kind had ik al moeite met inslapen en doorslapen – en dat bleef decennialang een rode draad in mijn leven. Achter die slaapproblemen zat echter een dieper verhaal. Een verhaal van onveilige hechting, opvoedtrauma en een lichaam dat al vroeg leerde om op scherp te staan, en door jarenlange stress in een fysiologische ontregeling raakte.

Van jongs af aan voelde ik veel. Ik was nieuwsgierig, had een groot inlevingsvermogen en raakte al snel geïnteresseerd in de binnenwereld van mensen. Wat mij intrigeerde was de vraag: hoe werkt dat eigenlijk, mens-zijn? Ik voelde intuïtief aan dat klachten niet losstaan van elkaar – dat fysieke, emotionele en mentale processen met elkaar verweven zijn. Deze fascinatie werd de voedingsbodem voor een levenslang pad van zelfonderzoek, studie en begeleiding van anderen.

Een analytisch pad

Op de middelbare school had ik leer en concentratieproblemen, maar blonk uit in technische vakken zoals wiskunde en natuurkunde. Na mijn VWO diploma startte ik met technische natuurkunde aan de RUG in Groningen, na 3 jaar volgde ik mijn hart en schakelde over naar bouwkunde, en werd uiteindelijk architect. Al snel merkte ik dat mijn behoefte aan menselijke diepgang in dit beroep miste, maar ik ben enorm dankbaar voor de analytische, wetenschappelijke en technische manier waarmee ik graag verbanden doorzie, en conclusies kan leggen.

Een holistisch pad

In 2006 begon mijn reis in persoonlijke ontwikkeling. Ik volgde workshops en cursussen in lichaamswerk, zelfreflectie en emotioneel bewustzijn. Wat ik leerde voelde eindelijk kloppend. Niet vanuit het hoofd, maar vanuit het lijf. Ik vond herkenning, bedding en betekenis in oosterse filosofieën, die ik vanaf 2008 begon te verkennen – gecombineerd met lichaamsgerichte traumatherapie, ademwerk en meditatie.

Improvisatiedans werd mijn manier van fysieke meditatie: een plek waar mijn lichaam, geest en emoties samen konden bewegen. In 2012 begon ik zelf groepswerk te begeleiden, waarin ik mensen begeleidde in lichaams-, emotioneel en mentaal bewustzijn en vrije beweging.

Ik ontdekte hoe helend het is om in contact te komen met het lijf. Maar ondertussen bleef de slapeloosheid terugkomen in golven. Inslapen bleef net als doorslapen moeilijk. Ik heb twee dieptepunten ervaren waarbij ik door extreme slaapdeprivatie in een psychose belande. Inmiddels heb ik diepgaande kennis, wat er fysiologisch aan de hand was, en zie ik hoe deze psychoses effectiever behandeld hadden kunnen worden. Ik zie ernaar uit om mijn huidige kennis met zowel de medische zorg te delen, als mensen die hetzelfde, of vergelijkbare situaties als ik te delen.

Slaapmedicatie en de weg terug

Lange tijd heb ik slaapmedicatie gebruikt om te kunnen functioneren. Seroquel, lorazepam, zopiclon – middelen die mijn systeem voldoende in balans hielden om niet in een slaapontregeling te komen. Ik ben altijd heel bewust geweest in het gebruik hiervan, en hoewel ik nu weet dat een andere aanpak wellicht effectiever was geweest, heb ik altijd zo min mogelijk gebruikt, zodat ik toch goed genoeg kon slapen. Maar ik was verslaaft, en met iets stoppen waarvan je afhankelijk bent is een lastig traject, zeker als het tot ontregeling kan leiden waarvan de consequenties zo confronterend zijn als slapeloosheid.

In 2022 vond ik iets wat mijn hele kijk op slapen veranderde: de ademhaling. Niet als ontspanningstrucje, maar als directe sleutel tot het parasympatische zenuwstelsel – het systeem dat ons laat herstellen, ontspannen en slapen. Ik begon te studeren, te experimenteren, te oefenen – en merkte: dit werkt. Niet altijd meteen. Maar wel structureel. Toen ik structureel begon te trainen en oefenen, begon ik langzaam steeds meer regie over mijn brein te krijgen. En zo leerde ik de keuze te kunnen maken wanneer ik wil de ontspannen.

De adem werd mijn gouden ingang. Sindsdien is mijn slaapkwaliteit sterk verbeterd. En nog belangrijker: ik begrijp nu waarom mijn lichaam reageert zoals het doet. Mijn klachten kregen een naam: MCAS (Mast Cell Activatie Syndroom), wat veel verklaart over mijn overgevoeligheid, buikklachten, huidreacties en prikkelbaarheid. Het plaatje werd completer.

Waarom ik dit deel

Ik deel dit niet omdat het “af” is. Maar omdat ik weet dat herstel geen rechte lijn is, en dat we onderweg zijn – samen. Ik heb geleerd dat slaap geen toeval is, maar een vaardigheid. En dat we met kennis, oefening, lichaamsbewustzijn en zelfregulatie enorme stappen kunnen zetten.

Wat ik nu doorgeef, is een combinatie van:

  • Ervaring met slapeloosheid, trauma, medicatiegebruik en herstel
  • Jarenlange training in lichaamsgericht werk, oosterse filosofie en groepsbegeleiding
  • Diepe studie van het zenuwstelsel, ademhaling en zelfregulatie

Ik werk vanuit passie, met zowel wetenschappelijke onderbouwing over de fysiologie, het zenuwstelsel hormonale werking, als psychologie, zoals trauma. Mijn insteek op het laatste zal altijd lichaamsgericht zijn.

En ik geloof: als jij je systeem leert kennen, kun je het ook leren ondersteunen. Zacht. Helder. Met aandacht!

Je bent welkom – precies zoals je bent.
Wanda